Odwiedź nasze media społecznościowe:

Szczepienia

SZCZEPIENIA DLA DOROSŁYCH

Dorosłym proponujemy szczepienia przeciwko:

  • Grypie
  • Wirusowemu zapaleniu wątroby A i B
  • Meningokokom
  • Pneumokokom
  • Tężcowi
  • Odrze-Śwince-Różyczce
  • Wściekliźnie
  • Rakowi szyjki macicy  – zalecane dla dziewcząt i kobiet w wieku 15 – 25 lat.

Sprawdź czy znajdujesz się w grupie ryzyka i powinieneś skorzystać ze szczepień ochronnych dla Dorosłych:

Wzw B wirusowe zapalenie wątroby B

  • osoby poddające się zabiegom medycznym, stomatologicznym
  • lub niemedycznym (fryzjer, kosmetyczka, tatuaż, piercing)
  • pracownicy służby zdrowia
  • biorcy krwi i preparatów krwiopochodnych
  • chorzy dializowani
  • osoby utrzymujące liczne stosunki seksualne
  • narkomani
  • podróżujący do krajów o niskich standardach higieniczno-sanitarnych

Schemat szczepienia: 3 dawki domięśniowo w 1, 28 dniu oraz po 6 miesiącach. Możliwy jest schemat przyspieszony – 3 dawki w 3 tygodnie, dawka przypominająca po roku zapewnia Odporność na całe życie.


Pneumokoki-dwoinka zapalenia płuc:

  • osoby powyżej 65 r.ż.
  • dzieci powyżej 2 r.ż.
  • dorośli z podwyższonych grup ryzyka:
    • z przewlekłymi schorzeniami układu krążenia (niewydolność serca, choroba wieńcowa inne),
    • z przewlekłymi schorzeniami układu oddechowego (astma, obturacyjna choroba płuc)
    • z cukrzycą,
    • z chorobą alkoholową
    • z zespołem nerczycowym
    • zespołami niedoboru odporności
    • z anemią sierpowatokrwinkową,
    • z przewlekłymi chorobami wątroby,
    • z przewlekłą niewydolnością nerek,
    • po przeszczepie narządów i szpiku,
    • leczone przewlekle immunosupresyjnie (np. sterydami)
  • osoby po usunięciu śledziony
  • osoby z chorobami nowotworowymi, zwłaszcza krwi.

Schemat szczepienia : 1 dawka domięśniowo Odporność na 3 lata


Tężęc:

  • osoby nieszczepione lub niekompletnie zaszczepione gdy od ostatniej dawki szczepienia minął okres dłuższy niż 10 lat
  • osoby z ranami pourazowymi, oparzeniami, owrzodzeniami, ropniami
  • osób, które ze względu na rodzaj wykonywanej pracy mają styczność z ziemią lub odchodami zwierząt,
  • osoby ciągle narażone na urazy, m.in. rolnicy, ogrodnicy, leśnicy, budowlańcy;
  • osoby mieszkające bądź przebywające na terenach, gdzie występuje zanieczyszczenie gleby ściekami, odchodami lub szczątkami zwierzęcymi;
  • osoby nie dbające o higienę osobistą
  • podróżujący do krajów o niskich standardach higieniczno-sanitarnych;

Schemat szczepienia: 1 dawka domięśniowo Odporność na 10 lat


Wścieklizna (przed ekspozycją – pokąsaniem)

  • lekarze weterynarii i ich asystenci,
  • opiekunowie zwierząt,
  • osoby, które ze względu na zawód lub w wolnym czasie mają kontakt z takimi gatunkami jak psy, koty, szczury, nietoperze lub inne gatunki, które potencjalnie mogą mieć wściekliznę.
  • leśnicy, pracownicy leśnictwa
  • myśliwi
  • pracownicy zakładów oczyszczania,
  • speleolodzy (jaskinie)
  • wypychacze zwierząt
  • dorośli i dzieci przebywające lub podróżujące do obszarów, gdzie występuje zagrożenie zakażenia się wścieklizną.

Schemat szczepienia: dawki domięśniowo w 1, 7, 21 dniu i dawka przypominająca po roku Odporność na 5 lat

SZCZEPIENIA DLA DZIECI

Dzieci do 19 roku życia są w naszym kraju obowiązkowo szczepione według kalendarza szczepień. Szczepienia obowiązkowe dla dzieci są bezpłatne.

Istnieje możliwość zastąpienia kilku szczepionek jedną szczepionką skojarzoną co zmniejsza ilość iniekcji, zmniejsza możliwość odczynów poszczepiennych.

Nasza Poradnia oferuje możliwość zakupienia szczepionek skojarzonych dla dzieci pięcio – lub sześcioskładnikowych.

Zapytaj Pediatrę o szczepionki skojarzone dla swojego dziecka.

W naszej poradni prowadzimy szczepienia przeciwko

  • Rotawirusom
  • Pneumokokom
  • Meningokokom
  • Ospie wietrznej
  • Grypie
  • Wirusowemu zapaleniu wątroby
  • Rakowi szyjki macicy

Jak przygotować dziecko do szczepienia?

Nie ma potrzeby, aby dziecko specjalnie przygotowywać do szczepienia, zwłaszcza niemowlę. Ze starszym dzieckiem można porozmawiać na temat tego, co się będzie działo w gabinecie i wytłumaczyć, że szczepienie chroni przed chorobami.

Aby maluch nie czuł bólu podczas ukłucia, można skórę posmarować specjalną maścią znieczulająca (Emla, na receptę).


Jakie skutki uboczne mogą się pojawić po szczepieniu?

Powikłania po szczepieniach zdarzają się tysiące razy rzadziej niż komplikacje po chorobach zakaźnych. Współczesne szczepionki są bezpiecznie. Najczęściej po szczepieniach nie ma żadnych skutków ubocznych, zazwyczaj są jedynie miejscowe odczyny poszczepiennie.

Miejsce po ukłuciu może być zaczerwienione, bolesne – wówczas należy przyłożyć zimny okład, np. z sody oczyszczonej (łyżeczka sody na szklankę wody). Czasem pojawia się podwyższona temperatura. Jeśli gorączka i gorsze samopoczucie utrzymują się dłużej niż 2-3 dni, trzeba skontaktować się z lekarzem.

Trzeba natomiast stanowczo podkreślić, że szczepionki (chodzi zwłaszcza o potrójną przeciw odrze, śwince i różyczce) nie powodują schorzeń neurologicznych, takich jak np. autyzm.


Proponujemy Państwu zapoznanie się z innymi stronami mówiącymi o szczepieniach ochronnych:

Szczepienia.info – portal Państwowego Zakładu Higieny – Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego

Szczepienia.pl – portal przygotowany przez Active Pharma Sp. z o.o.

Poniżej  – plik z oficjalnym programem szczepień ochronnych na rok 2015.
Program Szczepień Ochronnych 2015 (pdf – 400,62 KB)

SZCZEPIENIA DLA PODRÓŻNIKÓW

Posiadamy w swojej ofercie wszelkie szczepionki zalecane podróżnym udającym się we wszystkie rejony świata

Posiadamy w swojej ofercie wszelkie szczepionki zalecane podróżnym udającym się we wszystkie rejony świata

U nas zaszczepisz się przeciwko:

  • żółtej febrze
  • durowi brzusznemu
  • wirusowemu zapaleniu wątroby A i B
  • polio
  • tężcowi
  • błonicy
  • krztuścowi
  • odrze
  • śwince
  • różyczce
  • wściekliźnie
  • zapaleniu opon mózgowych
  • cholerze
  • ospie wietrznej

Transport sanitarny

Nasza placówka posiada dwie karetki sanitarne VW Sharan i Opel Vivaro   wyposażone pod kątem przewozu medycznego.

Transport sanitarny jest realizowany na zlecenie lekarza\felczera ubezpieczenia zdrowotnego do najbliższego miejsca udzialania świadczeń we właściwym, uzasadnionym względami medycznymi, zakresie.

Transport bezpłatny przysługuje: 

  • osobom z dysfunkcją narządu ruchu uniemożliwiającą korzystanie ze środków transportu publicznego bez względu na schorzenie pacjenta;
  • w przypadku konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej, wynikającym z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

Transport częściowo płatny przysługuje w przypadku: 

  • chorób krwi i narządów krwiotwórczych,
  • chorób nowotworowych,
  • chorób oczu,
  • chorób przemiany materii,
  • chorób psychicznych i zaburzeń zachowania,
  • chorób skóry i tkanki podskórnej,
  • chorób układu krążenia,
  • chorób układu moczowo-płciowego,
  • chorób układu nerwowego,
  • chorób układu oddechowego,
  • chorób układu ruchu,
  • chorób układu trawiennego,
  • chorób układu wydzielania wewnętrznego,
  • chorób zakaźne i pasożytnicze,
  • urazów i zatruć,
  • wad rozwojowych wrodzonych, zniekształceń i aberracji chromosomowych,

gdy ze zlecenia wynika, że osoba jest zdolna do samodzielnego poruszania się bez stałej pomocy innej osoby, ale wymaga pomocy innej osoby przy korzystaniu ze środków transportu publicznego lub wymaga korzystania z pojazdów dostosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych. Pacjent pokrywa wtedy 60% kosztów przejazdu środkami transportu sanitarnego.

Skierowanie

Transport sanitarny jest realizowany na zlecenie lekarza\felczera ubezpieczenia zdrowotnego.

Ważne! Karetki pogotowia ratunkowego służą do ratowania życia i zdrowia ludzi. Nie wzywaj pogotowia ratunkowego, gdy potrzebujesz transportu sanitarnego.

 

Transport sanitarny w POZ
Skierowanie na transport sanitarny POZ wystawia lekarz podstawowej opieki zdrowotnej.

Transport sanitarny w podstawowej opiece zdrowotnej przysługuje pacjentom w następujących sytuacjach:

  • kiedy zachodzi konieczność leczenia określonego schorzenia w innym zakładzie opieki zdrowotnej – z wyłączeniem stanów nagłego zagrożenia zdrowia lub życia;
  • dla zachowania ciągłości leczenia – gdy jest ono realizowane przez lekarza POZ.

Świadczenie obejmuje przejazd z miejsca zamieszkania pacjenta do świadczeniodawcy i z powrotem. Zasady odpłatności są takie same jak w przypadku opisanego wyżej transportu sanitarnego.
Transport sanitarny „daleki” w POZ

Świadczeniami w zakresie transportu sanitarnego w POZ są świadczenia opieki zdrowotnej polegające na zapewnieniu świadczeniobiorcom transportu sanitarnego, od poniedziałku do piątku, w godz. od 8.00 do 18.00, z wyjątkiem dni ustawowo wolnych od pracy.

Nie każdy przewóz pacjenta na odległość ponad 120 km jest transportem “dalekim”. Odległość jest w tym przypadku przesłanką niezbędną, aczkolwiek nie jedyną do zakwalifikowania usługi jako transport “daleki”. Zgodnie z  Zarządzeniem nr 85/2011/DSOZ Prezesa NFZ transport sanitarny “daleki” przysługuje pacjentowi w ściśle określonych sytuacjach:

  1. Gdy z przyczyn losowych, nie wynikających z wyboru pacjenta, korzystał on ze świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych w warunkach szpitalnych poza granicami kraju, a jego stan zdrowia w momencie uzyskania wypisu ze szpitala jest stabilny, ale nie pozwala na samodzielny powrót do miejsca zamieszkania (domu pacjenta). Transport jest w takim przypadku realizowany od granicy Polski do miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy.
  2. Gdy z przyczyn losowych, nie wynikających z wyboru pacjenta, korzystał on ze świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych w warunkach szpitalnych poza granicami kraju, a wypis ze szpitala następuje przed zakończeniem terapii i wymaga kontynuacji leczenia w kraju oraz gdy nie istnieją medyczne przeciwwskazania do udzielenia świadczenia transportu sanitarnego POZ wówczas transport taki jest realizowany od granicy Polski do najbliższego, ze względu na miejsce zamieszkania pacjenta, świadczeniodawcy udzielającego świadczeń we właściwym zakresie.
  3. Gdy z przyczyn uzasadnionych wskazaniami medycznymi, pacjent musi pozostawać pod stałą opieką specjalistyczną danego świadczeniodawcy i odległość pomiędzy miejscem zamieszkania pacjenta a tym świadczeniodawcą przekracza łącznie (tam i z powrotem) 120 km, transport POZ przysługuje z miejsca zamieszkania pacjenta do najbliższego świadczeniodawcy specjalistycznej opieki ambulatoryjnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem.
  4. Gdy z przyczyn uzasadnionych wskazaniami medycznymi, pacjent musi korzystać z wysokospecjalistycznych świadczeń opieki ambulatoryjnej, realizowanych jedynie przez niektórych świadczeniodawców we właściwym zakresie świadczeń i miejsce udzielania świadczeń znajduje się w odległości przekraczającej łącznie tam i z powrotem 120 km, a ogólny stan zdrowia pacjenta nie pozwala na jego samodzielny dojazd do świadczeniodawcy – transport POZ przysługuje z miejsca zamieszkania pacjenta do świadczeniodawcy wskazanego skierowaniem na transport sanitarny tam i z powrotem.

Przepis stosuje się odpowiednio dla procedur kwalifikacji wstępnej pacjentów do świadczeń wysokospecjalistycznych finansowanych z budżetu Państwa realizowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 roku w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń wysokospecjalistycznych oraz warunków ich realizacji (Dz. U. 2009, Nr 139, poz.1140).

W każdym z tych przypadków pacjent  lub członek jego rodziny występuje do dyrektora ŁOW NFZ z wnioskiem o zlecenie transportu sanitarnego w POZ (na odległość tam i z powrotem, powyżej 120 km), stanowiącym załącznik nr 8 do Zarządzenia nr 85/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 17 listopada 2011 r.

Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie lekarskie (wymogi, jakie powinno spełniać zaświadczenie opisano poniżej adekwatnie do sytuacji)

  • W sytuacjach opisanych w punkcie 1 i 2 zaświadczenie do wniosku powinien wystawić lekarz szpitala, w którym udzielano pacjentowi świadczeń szpitalnych.

Zaświadczenie powinno być sporządzone w języku polskim. W przypadku trudności z uzyskaniem takiego zaświadczenia sporządzonego w języku polskim, wydanego przez lekarza szpitala poza granicami Polski, do wniosku poza zaświadczeniem należy załączyć jego tłumaczenie na język polski sporządzone przez tłumacza przysięgłego.
Uwaga!

Nie może zostać uznane za spełniające wymagane kryteria zaświadczenie wystawione  np. przez lekarza szpitala, który ma podjąć kontynuację leczenia pacjenta czy też lekarza, który nie prowadził leczenia, a wydał zaświadczenie wyłącznie po zapoznaniu  się z dokumentacją medyczną dostarczoną przez rodzinę pacjenta.

  • W sytuacjach opisanych w punkcie 3 i 4 zaświadczenie powinien wystawić lekarz ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, udzielający pacjentowi świadczeń. Zaświadczenie powinno być wydane przez lekarza w momencie, w którym zaleca on pacjentowi wizytę kontrolną w poradni specjalistycznej.

Zaświadczenie to powinno potwierdzać, że pacjent jest już pod opieką tej poradni, a kolejna wizyta wynika z kontynuacji leczenia. Zaświadczenie powinno być dołączone do wniosku w momencie składania dokumentów do NFZ.

Wniosek o zlecenie transportu “dalekiego” powinien ponadto zawierać:

  • wskazanie czy wizyta w poradni jest związana z zakończeniem lub kontynuacją leczenia,
  • opis niesprawności pacjenta wymagająca skorzystania z transportu,
  • potwierdzenie przez lekarza POZ zasadności realizacji transport i wskazanie realizatora przewozu.

Wniosek wraz z zaświadczeniem należy złożyć w ŁOW NFZ w terminie umożliwiającym rozpatrzenie wniosku, nie później jednak niż 7 dni przed datą planowanego transportu.

Zasady ogólne
W świetle przytoczonych zasad nie może wystawić wymaganego zaświadczenia m.in. lekarz, który nie prowadzi leczenia, a wydał zaświadczenie wyłącznie po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną dostarczoną przez pacjenta lub na podstawie jego ustnej sugestii o fakcie wyznaczenia terminu konsultacji specjalistycznej.

Transport daleki nie może być zlecony w celu:

  • odbycia leczenia wykonywanego w warunkach szpitalnych,

 

  • wykonania badań diagnostycznych,

 

  • gdy istnieje zlokalizowany bliżej świadczeniodawca realizujący świadczenia w danym zakresie.

Tylko w przypadku świadczeń wysokospecjalistycznych skorzystanie z transportu dalekiego nie jest związane z wymogiem udania się do najbliższego specjalisty udzielającego świadczeń w danym zakresie – w takim przypadku w zaświadczeniu winno znaleźć się uzasadnienie medyczne potwierdzające, iż realizuje on świadczenia wysokospecjalistyczne, spełniające kryteria opisane w punkcie 4.

Ponadto nadal zachowują ważność przepisy prawne określające zasady realizacji i finansowania transportu sanitarnego, m.in. § 8 ust 2. Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 maja 2008 roku w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U.2008, Nr 81, poz. 484), nakładający na świadczeniodawców w innych rodzajach świadczeń niż podstawowa opieka zdrowotna, zobowiązanie w ramach środków finansowych określonych w umowach o udzielanie świadczeń, do zapewnienia usług transportu sanitarnego w przypadkach określonych w Ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2008, Nr 164, poz. 1027) oraz odpowiednich rozporządzeniach wykonawczych.

 

Szczegółowe informacje dotyczące umowy o udzielanie świadczeń transportu sanitarnego w POZ znajdziesz w zarządzeniu Nr 69/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 27 listopada 2013 r.

01
iso logo
02
04
KONTAKT