Odwiedź nasze media społecznościowe:

Prowadzimy nowoczesną diagnostykę i leczenie chorób piersi:

  • Badanie kliniczne
  • Badanie ultrasonograficzne piersi (USG)
  • Mammografia
  • Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC)
  • Biopsja gruboigłowa (BAG)
  • Badania cytologiczne i histopatologiczne
  • Badania mikrobiologiczne

W przypadku stwierdzenia guzka piersi nasze pacjentki mają możliwość dalszego badania:

  • Biopsja mammotomiczna (mało inwazyjne wycięcie guzka)
  • Otwarta biopsja chirurgiczna (klasyczny zabieg operacyjny z wycięciem guzka i badaniem histopatologicznym.

Nasz zespół specjalistów wykonuje również pełny zakres leczenia onkologicznego raka piersi (leczenie oszczędzające, radykalne). Ponadto wykonujemy profilaktyczne badania genetyczne w raku piersi i jajnika.

  • Choroby Piersi

    Zmiany łagodne w sutku.
    Niekiedy młode kobiety wykrywają w swoich piersiach guzki, które są źródłem niepokoju jednak wykrycie guzka nie zawsze musi oznaczać zmianę o charakterze nowotworu złośliwego. Przypadki łagodnych zmian sutka są bardzo częste i pojawiają się już o kobiet przed dwudziestym rokiem życia, u kobiet bezdzietnych, miesiączkujących nieregularnie oraz tych, u których przypadki raka sutka występowały w rodzinie.

    Gruczolakowłókniak (fibroadenoma)

    Jedną z najczęstszych zmian łagodnych występującą u kobiet w młodym wieku są gruczolakowłókniaki, które powstają w wyniku rozrostu zarówno tkanki gruczołowej jak i włóknistej. Zmiana ta umiejscowiona jest najczęściej w górnych kwadrantach sutka i występuje w postaci dobrze odgraniczonego, elastycznego, bezbolesnego, łatwo przesuwalnego guzka o średnicy 1-3cm. W około 20% przypadków występuje w postaci mnogiej. Gruczolakowłókniaki nie zwiększają ryzyka zachorowania na raka piersi jednak zaleca się ich usunięcie w znieczuleniu miejscowym pozostawiając resztę gruczołu. Jeśli zmiany nie usunie się może ona osiągnąć niekiedy wielkość 10-20 cm głównie w czasie ciąży lub przyjmowania egzogennych estrogenów w postaci środków antykoncepcyjnych. Usunięcie jednej zmiany nie gwarantuje, że ten łagodny nowotwór nie pojawi się w przyszłości raz jeszcze, w tej samej lub drugiej piersi.

    Zwyrodnienie włóknisto-torbielkowate sutka (mastopatia, dysplazja)

    U kobiet pomiędzy 45 a 55 r.ż. najczęściej można spotkać torbielowato-włóknistą chorobę gruczołu sutkowego charakteryzującą się występowanie zarówno licznych lub pojedyńczych zmian drobnotorbielkowych (mastopatia, dysplazja) jak i dużych torbieli w miąższu sutka są będących wynikiem przewlekłych zaburzeń hormonalnych. Można wyróżnić dwie formy torbielkowatego zwyrodnienia sutka. W pierwszej następuje rozrost końcowych odcinków przewodów mlecznych w formie wykształconych torbielek, wysłanych prawidłowym nabłonkiem. W drugiej postaci przeważają zmiany w formie nawarstwień nabłonka i brodawkowatych wyrośli, prowadzących do wytwarzania nieprawidłowych struktur zrazikowych.Zmiany mastopatyczne mogą występować jako małe ogniska lub zajmować część lub cały miąższ w jednym lub obu sutkach. Zmiany drobnotorbielkowate często mogą się powiększać tworząc jedną lub kilka torbieli niekiedy tak, że cała pierś wypełniona jest różnej wielkości torbielami. Większość z nich jest bezobjawowa, niektóre z nich mogą objawiać się niewielkimi dolegliwościami bólowymi lub wzmożoną tkliwość piersi tuż przed początkiem miesiączki. Pierwszym krokiem po stwierdzeniu zmian torbielkowatych będących często wynikiem przewlekłych zaburzeń hormonalnych jest wykonanie badań hormonalnych (poziom hormonów we krwi), głównie hormonów jajnikowych (estradiol, progesteron, testosteron), hormonów przysadki (prolaktyna, luteotropina, follikulostymulina) i tarczycowych.Torbiele są przestrzeniami wypełnionymi płynem wyczuwalnymi zazwyczaj jako elastyczny guz. W razie wykrycia takiej torbieli i potwierdzenia w badaniu USG torbiel taką należy nakłuć i opróżnić a uzyskaną treść zbadać pod kątem obecności komórek nowotworowych. Torbiele wymagają usunięcia: jeśli badanie płynu przyniesie wyniki wskazujące na wielkotorbielowatą postać choroby torbielowato-włóknistej obarczonej zwiększonym ryzykiem rozwoju raka, • w przypadku krwistego charakteru płynu, • kiedy zmiana powraca w dość krótkim czasie. Należy pamiętać, że zarówno wśród zmian drobnotorbielkowych, jak i w dużych torbielach może rozwijać się rak sutka.

    Brodawczak śródprzewodowy (papilloma intraductale)

    Jest to niewielki, łagodny guz, rozwijający się wewnątrz przewodu wyprowadzającego, tuż za brodawką sutkową o średnicy najczęściej kilku milimetrów. Pojedynczy brodawczak zdarza się zwykle u kobiet zbliżających się do menopauzy podczas gdy mnogie brodawczaki występują częściej u młodych kobiet i częściej objawiają się jako wyczuwalny guzek bądź guzki. Najczęstrzym objawem brodawczaka jest żółty, surowiczy, niekiedy podbarwiony krwią, wyciek z brodawki sutkowej. Brodawczaki wymagają usunięcia, gdyż wiążą się z częstszym występowaniem raka sutka. Operacja polega na usunięciu zmienionego przewodu lub fragmentu gruczołu wraz z brodawczakiem.

    Wyciek z brodawki sutkowej

    Ponieważ sutek jest gruczołem to obecność wydzieliny w jednej lub obu brodawkach, to taka wydzielina nie zawsze jest oznaką choroby.Małe ilości wydzieliny często znajdują się u dziewczyn czy kobiet przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne lub inne leki, w tym uspokajające. U kobiet po okresie karmienia wyciek z brodawki sutkowej ma zwylke wygląd mleka lub surowicy i może być on wynikiem nieprawidłowości hormonalnych i wyciek ma wówczas zwykle wygląd mleka lub surowicy. Wyciek krwisty z brodawki jest najczęściej objawem brodawczaka lub licznych brodawczaków w przewodach mlecznych i niekiedy raka. Brązowa lub zielona wydzielina zdarza się wśród kobiet z torbielowato-włóknistą chorobą sutka natomiast płyn o barwie mleka jest charakterystyczny dla zaburzeń pracy tarczycy lub zażywania niektórych leków.

    Torbiel mleczna (galactocele)

    W czasie połogu u kobiet karmiących piersi często powstaje torbiel gruczołu piersiowego jako wynik zablokowania jednego z wyprowadzających przewodów mlecznych. Torbiel mleczna objawia się jako gładki, tkliwy przy dotyku guzek o zmiennym kształcie. Zazwyczaj nie wymaga leczenia i zanika samoistnie.Zaczerwienienie lub owrzodzenie brodawki, otoczki lub skóry sutka ?Stan zapalny przy krótkim czasie trwania zmiany jest najczęstrzą przyczyną zaczerwienienia u kobiet do 30. roku życia . U kobiet po 30. roku życia, zwłaszcza gdy zmiana utrzymuje się długo, należy podejrzewać raka. Zmiany w okolicy brodawki sutka mogą być szczególną postacią raka, wywodzącego się z nabłonka końcowych odcinków mlecznych przewodów wyprowadzających, zwanego rakiem Pageta.

    Zmiana kształtu lub wielkości sutka

    Zmiana ksztalu i wielkości sutka może być wynikiem naturalnych przemian miąższu sutka, zwłaszcza u kobiet w okresie pokwitania i menopauzy. Zawsze w takich przypadkach obowiązuje dokładne badanie kliniczne oraz badania mammograficzne.

    Obrzmienie obu piersi

    Jest wyrazem zachwiania równowagi hormonalnej u kobiet miesiączkujących. W przypadku nasilonych dolegliwości należy wykonać badania hormonalne (estrogeny, progestageny, pralaktyna, testosteron, hormony tarczycy).

    Zapalenie gruczołu sutkowego (mastitis)

    Najczęśćiej w pierwszych tygodniach karmienia wnikające w głąb piersi przez szczelinowate pęknięcia w obrębie brodawki sutkowej bakterie ropotwórcze przy jednoczesnym zaleganiu wydzieliny mlekowej dochodzi do rozwoju stanu zapalnego sutko. Pojawia się gorączka, namierne ucielplenie piersi, ich ból, zaczerwnienienie i obrzęk. W ostrym zapaleniu gruczołu piersiowego leczenie polega na podawaniu antybiotyków, natomiast w przypadku powstania ropnia lub ropowicy piersi leczenie polega na nacięciu, opróżnieniu i drenaży ropnia.

  • Ginekomastia

    Ginekomastia to jednostronny lub obustronny przerost gruczołów piersiowych (sutków) u mężczyzn, niezależnie od wieku. Powiększenie sutka przeważnie jest symetryczne, rzadziej jednostronnie. Ginekomastia może być gruczołowa, tłuszczowa lub mieszana. Powiększenie gruczołów piersiowych zwykle jest bolesne, w przypadkach zaawansowanych obserwuje się znaczne obrzmienie brodawki sutkowej z otoczką, oraz wyczuwalna jest obecność skupionych grudek.

    Przyczyna ginekomastii:

    Istnieje kilka czynników przyczyniających się do powstania ginekomastii. Najczęstszą przyczyną ginekomastii są utrzymujące się zaburzenia hormonalne u chłopców w okresie dojrzewania. Zaburzenia dotyczą równowagi między poziomem estrogenów i androgenów.

    Inne czynniki przyczyniające się do powstania ginekomastii to:

    • pierwotna niedomoga jąder
    • przerost tkanki
    • w zespole Klinefeltera
    • guzy feminizujące jąder
    • guzy okolicy podwzgórza lub guzy przysadki
    • leczenie wysoką dawką estrogenów np. w przypadku raka gruczołu krokowego i innymi lekami stosowanymi w terapii przeciwnowotworowej tj. np. busolfan, winkrystyna
    • schyłkowa niewydolność nerek
    • niedożywienie
    • kastracja
    • awitaminoza
    • nieprawidłowa przemiana steroidów gonadowych w obrębie wątroby (zaburzony metabolizm estrogenów i androgenów)
    • uboczne skutki działania niektórych leków tj. pochodne metyldopy, pochodne benzodiazepiny stosowane np. w chorobie Parkinsona, chorobach psychosomatycznych, zaburzeniach snu.
    • terapia lekami przeciwnowotworowymi.

    Diagnoza ginekomastii

    Podstawą rozpoznania ginekomastii jest wywiad, badanie laboratoryjne, USG.

    Leczenie ginekomastii

    Polega na zindywidualizowanym leczeniu hormonalnym. Zabieg ginekomastii ma na celu zmniejszenie jednego lub obu gruczołów sutkowych. Chirurgiczne leczenie daje jedynie skutki kosmetyczne, psychologiczne. Przed podjęciem decyzji operacji w przypadku ginekomastii, oprócz badań laboratoryjnych rutynowych konieczne jest badanie USG i opinia endokrynologa.

  • USG piersi, diagnostyka chorób piersi

    Nowotwór wcześnie wykryty moży być całkowicie wyleczony.

    To stwierdzenie w szczególności odnosi się do nowotworu złośliwego piersi. Jeżeli uda się wykryć zmiany złośliwe w jak najwcześniejszej fazie, np. w stanie przedinwazyjnym ( gdy zmiana rozwija się lokalnie bez przerzutów do węzłów chłonnych ) wówczas szansa na pełne wyleczenie jest 100%.

    Niestety, z każdym późniejszym stopniem zaawansowania nowotworu szanse wyleczenia maleją o 25%. Poza tym wczesne wykrycie zmiany złośliwej daje oprócz 100% szansy na całkowite wyleczenie możliwość zastosowania leczenia oszczędzającego, które nie pogarsza w tak znacznym stopniu dalszego komfortu życia pacjentki.

    Jedną z form wczesnego wykrywania niepokojących zmian w piersi (niekoniecznie złośliwych) jest samobadanie piersi przez kobiety oraz badanie piersi przez lekarza. Ok. 30% zmian w gruczole piersiowym jest wykrywanych przez badanie palpacyjne gruczołu piersiowego. Niestety, niepokojąca zmiana w piersi zwykle da się wykryć za pomocą takiego badania, gdy osiąga wielkość ok. 1cm. Zmiany złośliwe w stadium przedinwazyjnym często jednak mają wielkość o wiele mniejszą, czasami nawet kilku mm, a te nie są dostępne w badaniu palpacyjnym.

    Istotną rolę w wykryciu najwcześniejszych zmian odgrywają badania obrazowe: mammografia i badanie ultrasonograficzne.

     

    USG piersi (sonomammografia) jest najważniejszą metodą wspomagającą i uzupełniającą badanie mammograficzne. Zaleca się posługiwanie się głowicami o częstotliwości nie mniejszej niż 7,5 MHz, by uzyskać właściwą rozdzielczość w odwzorowaniu tkanek. Warunkiem wiarygodności ultrasonograficznej, jako najbardziej subiektywnej spośród różnych technik diagnostycznych obrazowania, jest doświadczenie osoby badającej. Jest głównym czynnikiem, mającym wpływ na czułość i swoistość wyników. Podstawowe znaczenie ma właściwie zebrany wywiad, ze specjalnym uwzględnieniem stanu hormonalnego, skarg dotyczących gruczołów piersiowych, stosowanych leków.

    Rutynowe badania mammograficzne czy ultrasonograficzne potrafią wykazać nieprawidłowości w budowie gruczołu piersiowego. Nie oznacza to, że wykryta zmiana w mammografii czy usg jest rakiem! Około 80% zmian wykrytych w badaniach obrazowych piersi okazuje się zmianami o charakterze łagodnym i często nie wymagają dalszego leczenia. W tych przypadkach potrzebna jest tzw. biopsja czyli pobranie tkanki do badania mikroskopowego. Dopiero badanie pod mikroskopem czyli tzw. badanie histopatologiczne pozwala na jednoznaczną odpowiedź. Są różne metody pobierania tkanki do badania mikroskopowego.Ponieważ większość zmian okazuje się łagodna, stąd bardzo ważny jest wybór odpowiedniego rodzaju biopsji. Biopsja ma przede wszystkim zapewnić jednoznaczny wynik diagnostyczny. Jednocześnie powinna być ona jak najbardziej przyjazna dla pacjentki czyli jak najmniej inwazyjna.

    Jedynie badanie histopatologiczne czyli pobrany fragment tkankowy (bioptat) umożliwia jednoznaczną ocenę wykrytego guza piersi.

    Jakie są rodzaje biopsji?

    Wyróżnia się kilka metod biopsji gruczołu piersiowego:

    biopsję aspiracyjną cienkoigłową (BAC) i gruboigłową (BG),

    biopsję mammotomiczną (BM – mammotomia)

    Biopsja cienkoigłowa polega na wprowadzeniu cienkiej igły do zmiany w piersi. Metoda jest szybka i mało uciążliwa. Jednak jej największą wadą jest niedokładność. Za pomocą cienkiej igły można pobrać do badania jedynie materiał komórkowy. Wówczas lekarz – cytolog dokonuje jego oceny. Materiał komórkowy (cytologiczny) jest absolutnie niewystarczający do prawidłowej, pełnej i jednoznacznej oceny diagnostycznej. Ocenia się, że ok. 20% biopsji cienkoigłowych zawiera fałszywe wyniki.

    Biopsja gruboigłowa jest podobna do biopsji cienkoigłowej. W znieczuleniu miejscowym wprowadza się igłę o większej średnicy i pobiera się wycinki ze zmiany piersi.

    Mammografia

    Mammografia jest to obrazowa metoda badania gruczołu piersiowego (sutka) z użyciem promieni rentgenowskich. Badanie to wykonuje się specjalnym aparatem rentgenowskim (mammograf). Pozwala to na odróżnienie poszczególnych struktur oraz zmian patologicznych w sutku. Szczególnie przydatna w badaniach przesiewowych.

  • Rak piersi, leczenie chorób piersi

    Biopsję chirurgiczną (klasyczny zabieg operacyjny) wykonuje się w warunkach sali operacyjnej. Jest to zabieg wykonywany w znieczuleniu miejscowym, niekiedy w ogólnym. Zapewnia ona dokładne rozpoznanie zmiany w pobranym fragmencie tkanki (badanie histopatologiczne), lecz dla pacjentki stanowi duży dyskomfort: stres związany z zabiegiem, konieczność pobytu w szpitalu, czasami deformacja piersi, widoczna blizna w operowanym miejscu.

    Leczenie Raka Piersi

    Wykrycie raka piersi oraz postawienie diagnozy, co do stadium rozwoju choroby i stopnia złośliwości, jest początkowym etapem w walce z tą chorobą. Dla kobiet i ich rodzin ważna jest wiedza na temat istniejących możliwości leczenia i dostępnych aktualnie metod terapeutycznych, w celu wybrania wspólnie z lekarzem właściwego programu terapii, który stworzy największe z możliwych szanse na wyleczenie. Ważna jest także wiedza, w jakim miejscu można uzyskać pomoc na różnych etapach leczenia i jakie mogą być efekty uboczne leczenia. Kobieta aktywnie uczestniczy w procesie leczenia, podejmuje szereg ważnych decyzji, realizuje zalecenia lekarza, obserwuje zachodzące w organizmie zmiany. Jej świadome postępowanie i współpraca z lekarzem prowadzącym jest bardzo ważnym elementem w skutecznym leczeniu raka piersi.

    W leczeniu raka piersi w zależności od okresu rozwoju choroby stosuje się leczenie chirurgiczne, radioterapię, leczenie hormonalne lub chemioterapię. Podstawową metodą leczenia stwarzającą największe szansę wyleczenia jest leczenie chirurgiczne natomiast pozostałe metody służą jedynie jako uzupełnienie operacji lub są stosowane jako leczenie paliatywne.

    Zależnie od wielkości zmiany w piersi, jej umiejscowienia, stopnia agresywności, zajęcia pachowych węzłów chłonnych oraz stopnia ograniczenia nowotworu od zdrowych tkanek w leczeniu operacyjnym raka piersi stosowane są różne metody. Ogólnie można stwierdzić, że istnieje kilka rodzajów operacji i wybór dokonywany jest odpowiednio do konkretnej sytuacji.

    Obecnie istnieje tendencja do wykonywana ograniczonych, mniej okaleczających operacji uzupełnianych zawsze napromieniowaniem a w szczególnych przypadkach także hormonoterapią i chemioterapią. Głównym celem zabiegów oszczędzających jest obok usunięcia nowotworu uzyskanie zadawalającego efektu kosmetycznego poprzez zachowanie piersi.

    Leczenie oszczędzające (BCT – Breast Conserving Treatment) polega na wycięciu guza nowotworowego w granicach tkanek zdrowych oraz regionalnych węzłów chłonnych pachy. Leczenie oszczędzające stosuje się w następujących przypadkach (guz nie większy niż 3 cm, możliwość wycięcia guza z marginesem tkanek zdrowych, przewidywany dobry efekt kosmetyczny, zgoda pacjentki na leczenie oszczędzające, brak przeciwwskazań. Do przeciwwskazań bezwzględnych należą:rak wieloogniskowy, wznowa raka po uprzednim leczeniu oszczędzającym, uprzednio przebyte napromienianie piersi, brak możliwości uzyskania marginesu tkanek zdrowych wokół guza, ciąża. Do przeciwwskazań względnych należą: przewidywany zły efekt kosmetyczny, choroby układowe (kolagenozy), choroby płuc, serca, choroby psychiczne.

    W przypadku dużych rozmiarów guza lub jego dużej agresywności wykonywana jest mastektomia polegająca na wycięciu gruczołu piersiowego wraz z węzłami chłonnymi pachy, bez usuwania mięśnia piersiowego większego i mniejszego. Jest to zmodyfikowana radykalna amputacja piersi sposobem Patey’a. Wskazaniem do tej operacji są nowotwory w stadium I i II. Przeciwskazaniem do tego typu zabiegu jest naciekanie przez guz powięzi mięśnia piersiowego większego oraz obecność przerzutów odległych.

    We wszystkich przypadkach choroby, z wyjątkiem bardzo wczesnych stadiów choroby, stosowana jest pewna forma terapii uzupełniającej. Kobietom starszym podawany jest tamoksyfen, zaś u kobiet młodszych stosuje się odpowiednią formę chemioterapii. Stosowanie chemioterapii ma na celu zniszczenie klinicznie niewykrywalnych mikroprzerzutów, które mogą istnieć już we wstępnych fazach rozwoju raka piersi. Wczesne zastosowanie leczenia systemowego może opóźnić lub zapobiec rozwojowi przerzutów.

    Leczenie hormonalne jako metoda z wyboru powinno być rozważone u wszystkich chorych na raka piersi w uogólnionej postaci. Leczenie to jest mniej toksyczne niż chemioterapia oraz umożliwia osiągnięcie długotrwałych remisji. Na podstawie badania wycinka guza można określić obecność receptora estrogenowego i progesteronowego. U około 1/3 chorych z rakiem sutka pod wpływem leczenia hormonalnego następuje przyhamowanie wzrostu a nawet regresja nowotworu na różnie długi okres.

    W celu zapobiegania skutkom choroby nowotworowej i radykalnego leczenia, zarówno w sferze psychicznej jak i fizycznej, ważnym etapem, jest rehabilitacja. Jest to integralna część postępowania w chorobie. Z jednej strony ma ona na celu zmniejszenie i ograniczenie niekorzystnych zmian fizycznych występujących w wyniku leczenia. Należą do nich: brak piersi lub zmiana jej wyglądu, ograniczenie ruchomości i zmniejszenie siły mięśni kończyny górnej strony operowanej, obrzęk limfatyczny kończyny, wady postawy (obniżenie lub podniesienie barku, odstawienie łopatki lub skrzywienie kręgosłupa).

    Z drugiej strony bardzo ważne są zmiany w psychice chorych kobiet – lęk przed śmiercią, kalectwem, rozbiciem rodziny, a także obawa, że choroba i leczenie piersi obniża wartość kobiety i matki. W tym wypadku psychoterapia ma na celu ograniczenie lęku i stresów psychicznych wywołanych „zachorowaniem na raka” i procesem leczenia oraz umożliwienie kobiecie powrotu do życia w społeczeństwie.

    Ważnym elementem w postępowaniu po usunięciu piersi jest rekonstrukcja piersi poprzez kosmetyczny zabieg operacyjny. Zabieg taki pozwala przywrócić zbliżony do naturalnego wygląd piersi i znacznie poprawia stan psychiczny kobiety, zwiększa pewność siebie i pomaga oddalić świadomość choroby nowotworowej.

  • Samobadanie piersi

    Instrukcja samobadania piersi dostępna w pliku pdf do pobrania.

    samobadanie piersi.pdf

sto
logo-nfz-ok
01
iso logo
02
04